— Праўда, мае любыя, ня ўпраўлюся... Толькі чаму-ж вы так? Сваё не пажалі яшчэ.
— А мы сваё пажнём.
— Ну, дык дзякую вам, дзяўчаткі.
На вузкіх гонях учацьвярых лёгка жнецца. Памаладзела ад радасьці Дар’я. Ня можа заўважыць, як сноп за снопам расьце. Глядзіць на дзяўчат і дзівіцца.
«Кажуць на іх людзі, што яны такія ды сякія, у бога ня вераць, замуж без вянца выходзяць, а яны лепш за іншых. І на мяне таксама казалі, што распусьніца, у дзеўках радзіла. А ці ня ўсёроўна, як радзіць?».
Вясёлая комсамолка Ганна жартуе.
— Ці дужа цябе, цётка, твой Ігнат любіў? Казалі, ён быў першым хлопцам на сяле?
— І чаму-ж, мае дзеванькі? — жартуе і сама Дар’я — эха-ха! Мінулася мая маладосьць. А бывала-ж, як засьпяваю дажынковую... ды вясёлую, як пачуе Ігнат — з усякае работы прыбяжыць у поле... Сядзім позна-позна дзе-небудзь на мяжы. Ужо месяц узыйдзе, людзі спаць палягуць, а мы ўсё сядзім. І так гэта люба, дзяўчаткі мае!
Зьвязала сноп, разагнулася. І каб успомніць хораша перажытае, засьпявала жніўную песьню пра палявое раздольле. І так гэта добра вышла, што ўсьлед падцягнулі тры комсамолкі.
Травачка му-рожная — разарлівы цьвет,
Э-эй, па табе я, травачка, пай-ду...
