І тое неперапетае наганяе на вочы балючыя, як палын-трава, горкія сьлёзы.
Каля капы жыта сьпіць яе двохгадовы сын. Адарвецца ад працы, схіліцца над дзіцём, скажа слова ад ласкі ды зноў сьпяшаецца жаць...
За гонямі — луг, гудуць, гаворкі касцоў, стукаюць ля рэчкі сякеры — мост будуецца.
А перад вачыма Дар’і хвалюецца маладосьць. Была дзеўкай моцнаю, — а што засталося? Але ўсё яшчэ не прайшло, ёсьць на што спадзявацца: гадуецца двое дзетак. Будзе радасьць, як стануць дарослымі!
Мінулае пляму на сэрцы паклала.
«Была ў роднага бацькі маладою. З таварышкамі сьпявала ў зялёным бары. Слухалі людзі, слухалі завулкі...
І закахалася Дар’я ў Ігната.
Зорныя ночы праводзілі разам. Потым — на вайну забралі. Свая-не-свая хадзіла Дар’я,
А на вёсцы пачалі «распусьніцай» зваць, бо языка людзям не завяжаш. Нарадзіўся сыночак... Толькі, як прышоў Ігнат, дык супакоілася сэрца.
Пажылі разам гадочак. Памёр нечакана»...
Успаміны палілі яе смагаю. Напілася вады са збана і лягчэй стала.
Азірнулася Дар’я ў бок шнуру. Ідуць з сярпамі тры дзяўчыны-комсамолкі—Арына, Ганна, Хадора. «Куды яны ідуць?»—падумала.
А тыя прышлі да Дар’і і кажуць:
— Дапаможам мы табе, цётачка, жаць. Адна ты ня ўправішся.
