вае гарох. Ярына зялёная. На пажаўцелай траве пры дарозе павуціна...
Дні гарачыя і потныя. Нешта вельмі скора стараліся зажынаць.
— Хадзем, — казалі жанчыны, — жаць, а то збожжа будзе высыпацца. Не пасьпеем...
І ў апошні раз, пры разьвітаньні паглядзела на мяне маці мокрымі вачыма, павярнулася і абцёрла рукавом сьлёзы.
— Маці мая! Якая тайна ў тваіх вачох? Якая сіла бязьмерна-вялікая кіруе табою, калі ты абарачваешся, каб ня бачылі тваіх сьлёз, і няпрыкметна сьціраеш рукавом?
Сьнежань. Зіма лютая. Пад’яжджаю к сваёй вёсцы. Мяцеліца ўсю адзёжу пабяліла, адмарозіла вушы.
А я многа любові з сабою вёз. Ніякія марозы ніколі не замарозяць яе, бо агнём сэрца гарэла. І даведаўся з дарогаю, што пахавалі маці на старым могільніку. І пацяклі ў мяне з вачэй сьлёзы — няпрыкметныя, балючыя сьлёзы (рад затаіць, ды не затоіш).
—... О, вялікая, пакутная, беларуская маці-сялянка!
Вечна хадзіла ў лапцях, з вечным клопатам аб другіх, блізкіх табе.
Чым я цябе ўшаную?
Ты — вялікая і ў сваёй любові да жыцьця неапетая на працягу дзён чалавецтва! Ты даеш пачатак новаму жыцьцю, што доўга будзе жыць — і ў гэтым
— ты бясьсьмертная!
