А бацька богу маліўся. Няроўна складаючы тры пальцы, завіхаючыся і нагінаючыся ўперад, Пракоп пагладжваў бараду. Нявыразна шэпчучы словы, ён падпяразваў пояс, часаў сьпіну, падыходзіў да вакна ды глядзеў на вуліцу, абапіраўся рукамі аб стол...
— Вотча наш, іжа ясі на небясі...
Словы яго сыпаліся, як гарох. У гэты час пацёрся ля ног сабака. Пракоп штурхануў яго нагою да дзьвярэй.
— Каб ты здох, падла!
І ўсё сьпяшаўся:
— І расьцятага за ны пры панційсьцім пілаце...
Цімку разабраў сьмех. Апошнія словы ў вымаўленьні бацькі значылі: «і расьцялі за ныркі, прымасьціўшы на палацях».
Выціраючы ручніком рукі, маці зьняважліва сказала да бацькі:
— Хоць-бы ты ўжо, стары, маліўся як сьлед, а то выходзіць не малітва, а грэх адзін...
— Намолішся з-за вас...
— А хто табе не дае?
Пракоп зьвярнуўся да Цімкі.
— Чаго ён зубы скаліць? Сам ня молішся, дык і другім не перашкаджай. Калі ў сваім комсамоле ты лаеш лірыгію, дык я не сьмяюся...
— Ха-ха-ха! Дык вельмі-ж сьмешна, тата, выходзіць «і расьцялі, кажа, за ныркі, прымасьціўшы на палацях».
— Ну, ты не выдумляй. Яно к сьпеху. Якая малітва ня ёсьць, але ўсё лепш, чым без малітвы. Сена
