— Ну, нічога, яны перастануць.
І гладжу яе шарахаватую цёплую руку.
Яна міжвольна прыціскаецца бліжэй да мяне. Гэта ёй, мусіць, падабаецца. А мяне ахоплівае нявымоўная радасьць, я чую, як растаю ў нечым гарачым.
— Зося! Зоська! — шапчу я.
— Што, родненькі?
Абдымаю яе за гарачую тонкую шыю, мае пальцы блытаюцца ў яе густых валасох і яна ціханька ўздрыгваецца, ціснучы маю руку.
— Ласкавы ты, — шэпча Зося. — Ня ведаю цябе зусім, першы раз сустрэліся мы.
— Дык што з гэтага, Зоська? Ці мы ня можам яшчэ сустрэцца?
— Ці пакахаў-бы ты мяне?
На запытаньне я адказваю запытаньнем;
— Ці пашла-б ты разам са мною, каб не балелі ў цябе ногі?
— Пашла-б, ногі перастануць, толькі...
— Ну? Дапраўды? Толькі што? ,
— Каб не кахала свайго мужа, пашла-б з табою куды хочаш.
— Ды што ён табе! — крычу я. — Ты маніш, не кахаеш яго!
Яна — спрацаваная, пакорная свайму лёсу — кажа мне з нахіленай галавою ў журбе:
— Ён муж мне.
Я сьціскаю да болю яе рукі. Яна спрытна вырываецца.
— Пусьці! Позна ўжо, дахаты трэба...
