НЯНАВІСЬЦЬ.
Прабег з поля статак, падняўшы на вузкай вясковай вуліцы едкі пыл, які абгарнуў мяне цэлай хмарай...
Нейкая старая маладзіца, пераймаючы авечак, зьдзіўлена спынілася, спазрыўшыся на мяне.
— Яначка ты мой, як-жа чакала цябе... чакала!..
Гэта яна ка мне гаворыць так; я астанавіўся.
Яна спазнала, што чужы.
— А я думала — гэта Янка мой. Далібог-жа падобны. Ён у горадзе... Ай, можа бачыў яго?
— Не, цётка, ня бачыў...
— Ну, во’... — і разьвяла рукамі.
Не даслухаўшы гаворкі і не зьвярнуўшы ўвагі на яе хаценьне гаманіць, я пашоў далей...
Лажыўся вечар, ахутваючы чорна-валакністай коўдраю зямлю. З бліжняга балота ўставалі золкія туманы, ападалі расою на прыдарожную жоўтую муроўку, трыпутнік і рамашку. Іду па полю, па межах; на хутарох загараюцца аганькі. Босым нагам халаднавата, але я, прайшоўшы з лапцямі і торбай за плячыма вялікую дарогу, не адчуваю стомы, набаўляю крокі — і бягу, астанаўліваюся — іду цішэй...
