жыкі, калі змалоцяць з асеці дванаццаць пудоў збожжа. Там хаты стаяць крывыя, хаты новыя, каля гумен цячэ рэчка, а бор заўсёды шуміць. Прышоў я ў пагоні за шчасьцем, асобным ад шчасьця мужыцкага.
І знайшоў яго, і не знайшоў. І ёсьць яно, і няма яго...
А яшчэ — пісаў мне бацька з вёскі колькі ўвосень намалаціў збожжа (да вясны ўсёроўна ня хопіць свайго хлеба); пісаў, што будзе ставіць новую хату.
А вясковыя таварышы мае паведамлялі з нейкай радасьцю, што ў суседняй вёсцы ёсьць комсамол, а ў нашай вёсцы, у старым, з падгніўшымі вугламі папоўскім доме, спэктаклі ставяцца імі-ж, газэты і кніжкі чытаюць.
А я пісаў ім аб сабе.
У непагодны дзень за вакном маёй кватэры скрыпяць гальлём яблыні. Мой стол абкладзены газэтамі і кніжкамі — уся мая невялікая маемасьць. Увечары і ранкам гудзіць на станцыі гудок. Гарадзкі шум сюды не даносіцца. Выйдзеш на вуліцу, здаецца горад вялікім і буйным...
II
Горад жыве, горад магутны ў сіле сваёй. Вялікае злучаецца з малым — адну стыхію складаюць.
Позна прыходзіць на гарадзкую вуліцу дзень — шэры, цемнаваты, завалочаны на тэлефонных правадох і на сьценах каменных будынкаў халоднай зімо-
