Старонка:Дыямэнты беларускага прыгожага пісьменства (1919).pdf/79

Гусі і качкі гуртамі зьбіраюцца;
Хутка на поудзень саусім паляцяць.
Хэура за хэурай на рэчцы зьменяецца;
У ранку крычаць на вадзе лапацяць.

Так ніпрыкметна часамі, дзянечкамі
Восень зьмяняе аблічча зямлі…
З гэтымі днямі васеннімі ночкамі,
Думкі мне у сэрца жудосны прыйшлі.

Старое нешта усе спамінаецца,
Толькі ніясна, мауляу, праз туман.
Нейкі ніведамы жаль уздымаецца
Вабіць і цягне успамінак-дурман.

Сэрца баліць пад жаданяу прымусамі,
Што за жаданні — ніяк ні пазнаць:
Можа ляцеці адгэтуль за гусямі…
Можа заснуць, каб нічога ні знаць…

---

На Віціме.

Адзін у жалезнай дамавіне
Ляжу без дум, ляжу без слоу,
Ні маю сноу, ні бачу сноу
Німа бажання і у спаміне.

Навокал хлюпае вада —
Ракі нівернай дар нішчыры;
Наусьцяж зьвініць, як сьпевы ліры,
Пасьпешных хваляк чарада.

Часамі у шчылінку зірне
Праменьчык сонца, зелянь бора,
Між гор скалістая разора,
А у ей шумлівы вадаспад,
Заімкі беднай вокны хат,
Рыбак у чоуні прамільгне, —
Нішто ні вабіць больш мяне!

Німа у душы адгучных нот,
Кудысь падзеуся рым званчасты,
І чорны сум, як гад кальчасты,
Спыняе сэрца мерны ход.