Старонка:Дыямэнты беларускага прыгожага пісьменства (1919).pdf/66

Ні даюць мне думаць зыкі,
Што лецяць, дрыжаць, зьвіняць.

Песьня рвецца і ліецца
На раздольны, вольны сьвет.
Але хто яе пачуе?
Можэ толькі сам поэт.

---

Зімовая дарога.

Шпарка коні імчацца у полі,
Сумна бомы гудзяць над дугой,
Запеваюць аб долі і волі,
Навеваюць у сэрцы спакой.

Уюцца зьмейкай срэбрыстай дарожкі,
Брызгі золата у небі блішчаць,
І маркотныя месяца рожкі
Праз марозную мглу зігацяць.

Поле нікне у срэбным тумане,
Сьнег блішчыць, як халодная сталь,
I лятуць мае легкіе сані,
Унашуся я у сінюю даль.

---

Упалі з грудзей пана Бога…

Упалі з грудзей пана Бога,
Парваушыся, пацеркі зор.
Яны раскаціліся у небі,
Усыпалі сіні прастор.
І стуль так маркотна і пільна
На край мой радзімы глядзяць…
Што-ж там яны, ясныя бачуць?
Чаго усе дрыжаць і дрыжаць?

---