Старонка:Дыямэнты беларускага прыгожага пісьменства (1919).pdf/65

Ткаць залатыя паясы.
І цягам доугія часіны,
Дзявочыя забыушы сны,
Свае шырокія тканіны
На лад пэрсіцкі ткуць яны.
А за сьцяной сьмяецца поле
Зіяе неба з-за вакна —
І думкі мкнуцца мімаволі
Туды, дзе расьцвіла вясна,
Дзе блішча збожжа у яснай далі,
Сінеюць міла васількі,
Халодным срэбрам з‘яюць хвалі
Між гор ліючайся ракі.
Цямнее край зубчаты бора…

І тчэ, забыушыся, рука
Заміж пэрсіцкага узора
Цьвяток радзімы васілька.

---

Маевая песьня.

Па над белым пухам вішняу,
Быцым сіні аганек,
Бьецца, уецца шпаркі, лехкі
Сінякрылы матылек.

Навакол усе паветра
У струнах сонца залатых,
Ен дрыжачымі крыламі
Звоніць, — ледзьве чутна іх.

І ліецца хваляй песьня, —
Ціхі, ясны гымн вясне.
Ці ні сэрца напевае,
Навевае яго мне.

Ці ні вецер гэта звонкі
У тонкіх зелках шапаціць.
Або мо сухі, высокі
Ля ракі чарот шуміць.

Ні паняць таго ніколі,
Ні разведаць, ні спазнаць: