Старонка:Дыямэнты беларускага прыгожага пісьменства (1919).pdf/57

І урок і залом абыймае крылом,
Гругановым крылом спавівае;
Водзіць рэй з ведзьмаком, жаніць ведзьму з вауком,
Кажана і саву заручае.

З ям вылазіць як лунь, Вадзянік і Лясун,
Выпрауляюць русалкі бяседу,
Зьмей дабро цягне с пунь, пакуль крыкне пявун,
Пакуль поунач ні зробіць прагледу.

Небо свой нямы сход: месяц, зор харавод,
Над зямлю то выводзіць, то зводзіць;
Сьпіць сяло, дрэмле кот, вецер цісьнецца у плот,
Як на дудках, у шчэпках заводзіць.

Так ноч ночку вядзе, сьцішна тайна брыдзе,
Разсевае трывогу-знямогу;
Цені густа кладзе на пяску, на вадзе,
Ацемрае гасьцінець-дарогу.

---

Аратаму.

Ну, годзе ужо спаці! глянь: сьветла ужо у хаці,
Весна заглядае у вакно;
Ужо птушка сьвяргоча, ужо лісьцік шапоча,
Цябе „шнур“ чэкае дауно.

Хай сошка крывая, кабылка худая
І ты сам крывы і худы
Пацягнуцца у поле, на тое прывольле,
На тыя прадзедау сьляды.

Ты — пан, ты — багаты, ты — сіла, араты!
Ты у крыуду ні дауся-б другім:
Знай шмат каму трэба с тваей працы хлеба,
Дый сам ты галодзен саусім…

Дык выпрамся-ж крошку, дый жыва за сошку,
Ды у поле — к вялікай арбе!
Бач можэ і долю у ніуродлівым полю
Ты выарэш, братка, сабе…