|
„Людзі чужые змагаюць мне грудзі
З новым парадкам, з адменным жыцьцем, —
Роднаго-ж краю тутэйшые людзі
У шкуру чужацкую лезуць жыуцом,
„Я іх ні ваблю сваею ужо красай:
Вецер інакшы ім дзме у галаве, —
Вісла адным усьмехаецца ласа,
Тые, заплюшчывшысь, пруцца к Неве.
„Скора сын бацьку, а бацька сыночка
Ні распазнаюць адзін аднаго
Дзеці чужацкія корме ужо дочка,
Маці працуе за злыдню свайго.
.................
.................
Прадзедау слава лазой зарастае,
Памяць мінуушчыны дрэме у зямлі.
...............
...............
...............
...............
„Га! ты ні слухаеш, бачу ужо болей.
Ой, чалавечэ, змарцьвелы у сьне!..
Доуга йшчэ будзеш глухім ты, саколе…
Камень і вольха перш поймуць мяне!…“
.................
Гэтакі у часе глухой ніпагоды
Чуецца у Немнавай гутарцы жаль.
Сьціхне, і плауна зноу коцюцца воды
Вольнаго Неману у цемную даль.
| 
