Старонка:Дыямэнты беларускага прыгожага пісьменства (1919).pdf/46

А яно, паміж камлямі
Залаценькімі раямі
Замнуецца, задрыжыць

І на дол ужо зьмяртвелы,
Так пакорна, так нісьмела
С ціхім шэляхам ляціць…

Ціха у гаю і маркотна,
Толькі лісьцячка гаротна
Штось-то смутнае гудзе.

У гэтай мові ападання
Песьню смутную зьмеркання
Думка чуткая вядзе.

---

Палессе.

Край лясоу, край балот і туманам гнілых!
Хоць і бедна у табе, і у лозах тваіх
Вецяр у восень жудою шуміць,
А усе ж міл ты мне — чым ні ведаю сам,
Сумны вобраз маім прыглядзеўся вачам,
І к табе мае сэрца ляжыць.

Я люблю твой абшар, гмах шырокі балот
Дзе бубняць бугаі, дзе красуея чарот,
І дзе травы, як мора, ляглі.
Калі лес там — дык лес! можна тыдзень дыбаць,
А прастор — дык прастор, і канца ні відаць
З сінім небам зліецца удалі.

Я люблю твой спакой, яснасьць ціхіх дзянькоу,
Залаценькі убор, тую чырвонь лясоу,
Што на сонцы у восень бруіць…
Я далека цяпер ад палесскіх раунін,
А люблю ж я той край, бы яго родны сын,
І па ем мае сэрца баліць.

---

Перад бурай.

Сінь і глыб без конца края,
Ціш і згодачка святая
Неба, землю абняла.