Старонка:Дыямэнты беларускага прыгожага пісьменства (1919).pdf/34

Знаем толькі загон, ды саху,
І жывем, каб касіць ды араць,
Да жывем мы у Божым страху.
Каб умеу кіраваць я пяром, —
Я бы кніжку шчыркау як папар,
І як косім і жнем Божы дар.
Можа-б ты прачытау той грымзол
І да працы набрау-бы ахвоты,
Шанавау бы мужыцкі мазоль,
Ні чурауся-6 мужыцкай бядоты,
І падау-бы руку мне сьляпому
І давеу бы мяне да дарогі:
Ні блудзіу бы і я сярод лому
І калючак, што раняць мне ногі!.
Ой раняць і ногі і сэрца
У сэрцы нінавісьць, злосьць родзюць
Дзержаць у тваей паняверцы,
Да здрады вядуць, ат прауды атводзюць!
Даруй же сьляпому, што ходзіць ен крыва
Даруй, што ні відзе, хоць плача.
Абмацкам ходзяць сляпыя — ні дзіва
Відзючы ж у яму як скача…?

---

XMAPKI.

Хмаркі цемныя, мае братанькі!
Вецяр гоне вас без дарожанькі
І нідзе ж для вас німа хатанькі…
Адпачыніце аж у Божанькі.

Гдзе радзіліся, гдзеж вы хмарачкі?
Гдзе тутэйшымі называліся?
Ляціце усе так, як ярачкі…
Хоць бы трошкі дзе затрымаліся!

Зямлі роднінькай, знаць, німа у вас,
Ні вугольчыка, ні прытулачку:
А тут вецяр дзьме горшы раз-у-раз,
Ляціце жа вы без ратуначку!…

Лятучы сьлязой зямлю росіце
Аж шумяць лісткі, зелянее лес:
Паміраючы, жыцьце носіце
Усяму жыцьце, сабе толькі крэс!

---