|
„У нас сягодня вайна была,
Усе поле заваявалі,
У копачкі паскладалі;
Гдзе горачка,
Там копачка,
Гдзе лажочак,
Там стажочак“.
Якояж там войска, мауляу, туча чорна,
С сяла проста суне у двор шырокім шлякам,
Рассыпалась па усей дарозе прасторна,
На перадзі старшы, дый з бліскучім знакам.
Ні войска то, дзеткі, ні туча нябесна,
Паніч сяло цела спрасіу на дажынкі,
Тож свая дружынка, тож грамадка чэсна:
Стары гаспадары, стары гаспадынькі.
А с поля даходзіць якісь голас дзіуны
Што раз бліжей… бліжей… сумны прыуныуны
„Канец ніуцы, канец!
Упляцем пану вянец;
Ды ужо жніва у канца,
Нуцяж, дзеукі, да вянца!
Нуцяж да вянца!
Ды штож там такоя на дваре мігаіць.
Ці сньег прыкрыу краскі, аль мак расцвітаіць
Ні сньег то, ні мак то, мае вы міленькі!
Гэта ідуць з нівы жнейкі маладзенькі.
У перадзі грамады Тадорочка красна
З вянком залаценькім, як зорачка ясна.
Звонкім галасочкам, мауляу, салавейка.
Звініць, вось, аж люба; з ею кожна жнейка:
Дзеткі памагальны пад ручкі вядуць;
А пачынальнічкі, крый Бог, як гудуць!
Змялі поля мяцелкамі;
Ідзем у двор вяселкамі,
Выйдзі добры наш паночак,
Ды сустрэч сваіх жняечак!
Выкаці нам бочку меду,
Збан, другі гарелкі,
Мыж жнейкі, ні жаунеркі,
Гарелкою пакрапімся,
Мядком прахаладзімся.
|
