Старонка:Дыямэнты беларускага прыгожага пісьменства (1919).pdf/24

Ен, паганец, уцячець, уцячець,
Требаж будзе сцяряжчыся, уцякаць,
З варабьямі пад страхою начаваць.“

Далей крыкнула Таццяна,
Абняушы за шыю Яна:

Пашоу Янка у грыбы,
Таццяна у апенкі,
Спаткаліся, абняліся,
Як дзеткі маленькі.“

А за ею Халімон,
Гудзіць як царкевны звон:

Ой Боже мой, Боже
На што я радзіуся
Састареуся як собака,
Дасюль ні жаніуся.
Перестау. — Гапка спляснула,
Дый тоненька зацягнула:
„На вуліцы курта брэша
А да мяне мілы чэша
А ці чэша, ці ні чэша,
Ды ні дарам курта брэша.

Вот так пляшуць, прыпеваюць,
Хохат, лопат, крык і зык,
Аж пад строп пыл падмятаюць,
А як резау — режа смык!

---

ШЧЭРОУСКІЯ ДАЖЫНКІ.

(У ДВАPE).

У дваре Шчэроускім, серцам залаценькі,
Стаіць на ганочку паніч маладзенькі;
На ім світка чорна, шапачка рагата;
Рада гасьцем яго прыгоженька хата:
Дый гасьцей ні мала, па двару гуляюць,
З панам весяленькім жнеяк спатыкаюць.
А у полі грамадка голосам заводзіць;
К панкам вось якая песенька даходзіць: