|
То у прысядку выкідаць,
Ажны стогніць пад ім пол,
То галубца падбіваць,
Ажны трасецца хахол.
Ах! Ух, давай жару,
Давай болі, давай пару!
Крычыць Гапон, дый гуляіць,
Пад скрыпачку падпеваіць.
„Ей чух, Кацярынка!
Чабоцікі красны;
Каму блішаць, каго любяць
Твае вочкі ясны.
Ей чух, Кацярынка!
Тваі кудры уюцца,
Скачыць, пляшыць мая міла.
Аж щочкі трасуцца.“
Трейчы Гапон прамахнуу,
Бражджаць ножны з вагнівом,
Стау на мейсца — падпрыгнуу.
Дый затупау хадаром.
Кацярынка ж успляснула,
На міленькага зіркнула,
Хваць! спаднічку распусьціла.
Трэйчы запятком подбіла.
Дробны ножкі выкідаець,
Чаравічкі скрыпяць,
А із вочак сіяіць,
Бытцым іскры ляцяць.
Русы косы падлятаюць,
Касьнікі як жар, гараць;
А вось выжей як заграюць,
Так і возьме пріпеваць:
Мілы Хартон, мілы Саука
Да мілейшыж мой Гапон:
Хахол ясны, паяс красны,
А галасок, кабы звон!
Ні хачу Саукі, Хартона,
Мне жыцця з імі ні быць,
Валей маяго Гапона
З ім ні буду я тужыць.“
|
