Старонка:Дыямэнты беларускага прыгожага пісьменства (1919).pdf/20

Дык вочы выесьць нам салоная раса,
І покуль першы дзень людскога шчасьця прыйдзе,
Мільены сэрц праткyе гароты злой каса.

---

Пакінь, пакінь спеваць, а праудзі тэй, што у небі!
Яна чужая намъ, таемныхъ прауда сіл;
Яна ні сходзіць нам у канечнае патрэбі,
Калі пакутны дзень так довяг і ні міл.

---

Прашу цябе, мой брат, сьпевай аб нашым горы,
Аб тым што есьць цяпер і што дауней было,
І што на усякі твар, кладзець як плуг разоры,
І што у мільенах душ, разоры правяло.
Прашу цябе, сьпевай аб горы песьнь адну ты
І наш гаротны лес рабі яшче цяжей,
Тагды, пабачыш сам, парвуцца духа путы
І будзе ясны дзень да нас тагды бліжэй.

(„Поэту“ А. Гарун. „Матчын дар“).

Кіеу. Люты 1919 р.

Лявон Леуш.

Вінцук Дунін-Марцінкевіч.

В. Марцінкевіч радзіуся у 1807 р. Бацька — дробны шляхціц — быу пасэсарам у Бабруйскам павеці у Меншчыні, дзе арандаваў фольварк Панюшкевічы. У гэтым фольварку і правеу свае дзяцінные і школьные рокі малады Вінцук, пакуль ня скончыу сяредняй школы у Бабруйску, у 1824. Каб атрымаць Вышейшую адукацыю, ен с пачатку паехау у Вільню, а патым у Пецярбург, але, ні скончыуші універсітэту вярнууся да дому і пачаў служыць у Менскіх урадовых установах аж да 1840 р., калі ен здоляу купіць маленькі фольварк Люцынку пад Менскам дзе і пражыу да сваей смерці у сакавіку (марту) 1855 р. Марцінкевіч пісау па польску боляй, як па беларуску, але ні польскія творы яго, а беларускія дабылі яму славу пісьменніка. У гэтых астатніх ен выявіу досыць вялікую творчую здольнасьць і артыстычнае пачуцце, тагды як польскія яго творы нічога цікавага ні маюць. У гэтым, здаецца, магчыма бачыць, як праз чужую, польскую культуру прабіуся прыродны беларускі дух.