Старонка:Дым (1909).pdf/19

З пляцоўкі Вікікрыніцы
Перайсці да навігацыі Перайсці да пошуку
Гэта старонка не была вычытаная

Ўдава струхлела аднак. Трывогі сыну не паказала. Хацела казаць нешта, але голас як-бы ўвяз у горле.

Хлапец сядзеў на тапчане выпраставаны ды глядзеў прад сябе перэпужанымі вачамі.

— Пярун, матуля — казаў ціхім надарваным голасам, такі чырвоны, страшны як гад. У грудзі ўдарыў!!..

Замоўк і голасна дыхаў.

Матка першая апомнілася.

— Ну дык што, сынку — казаал гладзючы яго гарачы твар, — ды што там! Сон мара — а праўда у Бога. Успакойся дзіцятка!!

А калі у хлапца пачалі голасна лязгаць зубы, прысела бліжэй, прытуліла галаву да сваіх прысохшых грудзей ды калыхаць яго, як калісь… даўно… даўно.

Наканец, такі хлапец успакоіў, — пачаў марыць яго сон.

Нехай матуля ўжо ідзе — сказаў — нехай матуля ідзе і ляжэ,… і я засну…

Але заснуць не прыйшлося. Лежаў, аткінуўшы галаву назад, с шырока аткрытымі вачамі, ды толькі і глядзеў на зоркі, што гаснулі на ўсходзе.

Матка тымчасам глянула на свайго сына раз, другі і такі ня вытрымала, каб не спытацца.

— А што, дзіцятка, сон не змарыў:

— Не, неяк не магу заснуць, — атказаў гэткім ціхім голасам, што ў ім была чутна скарга.