|
І прыварку ані лыжкі,
І скаціна, — хоць разьвеяць;
Ні саломкі, ня то сена
Хоць-бы на раз для скаціны;
А тут дроў ані палена,
А тут яшчэ нарадзіны!
Трэба-ж бабе бохан хлеба
І гарэлкі-ж трэба пляшку,
Яшчэ-ж хрысьціць хлопца трэба…
Вот і думай, як сярмяжку
Нясьці жыду пад заставу,
Ці прадаць каня, кароўку.
„Сеў, казаў ён, я на лаву,
Узяўся за галоўку,
І заплакаў, аж заліўся,
Так як бацьку пахаваўшы…
Кепска зрабіў, што радзіўся,
Кепска будзе, сьвет пазнаўшы!“
Ці то слова йшло урокам,
Што казаў у кепскім часе,
Ці хто кінуў такім вокам?…
Ну і доля-ж удалася!
I збылося-ж бацькі слова! —
Вот у тыдзень вязуць гэта
Хрысьціць мяне да Макрова
Кумоў двое і кабета.
У Аборках мост сарвала…
А я-ж быў — чуць жывы, слабы;
Радаў раду, на тым стала,
Што ахрысьцяць з вады бабы.
3 Бярэзіны жменю вады
Кума сама зачарпнула,
Памятала сюды — туды,
Тройчы на мяне лінула.
„Вось і хрэст увесь тут, кажа,
„І ксёндз хрысьціць гэтак сама,
|
