Гэта старонка не была вычытаная
Але не, не утапіць мне душы,
захлынуся лепш з песьняю сам.
Вольны вецер мне гімн прашуміць,
а зьвяр‘ё з мяне кроў будзе ссаць.
Клёны з ліпамі схіляцца ніц
і асьвеціцца зорамі дзень.
Мой апошні акорд празьвініць,
даль прыцісьне яго да грудзей.
Нешта зябка на сэрцы чагось,
ўсю дазваньня калоціць душу.
Няўжо восень мой жудасны госьць?
Няўжо восень я ў песьні нашу?
Менск.
|}
