ды як кінецца за ім, ажно дым закурыўся. Пабег, а з гарачкі вінтоўку тут сярод нас кінуў. Бяжыць гэта ён, падняў кій ды й крычыць: „Стой! Ні з месца, бо заб‘ю!“ Ну, афіцэр і стаў. Камандзір падбег да яго і выхваціў з кобуры афіцэра рэвольвэр.
— Ну, а сам камандзір куды дзеўся? — непакоіліся армейцы.
Адразу было відаць, што малады незнаёмец усім дужа спадабаўся.
 |
На месцы гэтага паведамлення павінна быць выява. Аднак тэрмін аховы правоў аўтара не закончыўся, таму яна не можа быць змешчаная тут. Калі выява пяройдзе ў грамадскі набытак, просьба на месцы гэтага шаблона паставіць {{Няма выявы}}. |
— Ды пачакайце!.. Дайце-ж сказаць… — прасіўся комсамолец і апавядаў далей. — Ну, а потым прывёў ён афіцэра і прымусіў яго разьдзецца. Саўсім разьдзецца. Потым сам скінуў сваю адзежу, адзеў яе на сябе, а сваю — яму аддаў. Пасьля гэтага саўсім другім хлопцам стаў. Малады такі ды прыгожы. Ну, саўсім не пазнаць. „Перадайце, кажа, прывітаньне камандзіру. А я вось у гэтай вопратцы ды з паперамі вось гэтага пана пайду пагуляю крыху па польскай арміі. Мусіць, кажа, хутка зноў угледзімся…“ сказаў гэтак ён, сеў на каня і толькі мы яго й бачылі!!.
— А дзе гэты палонны афіцэр? — пыталася грамада.
— Ды вунь, стаіць каля камандзіра.
— Мусіць ён дапрос з яго здымае…
3
Поўнач. Змораны цяжкім пераходам уздрамнуў штаб. Сьпяць адзетыя, усякую хвіліну гатовыя к бою. У вясковай хатцы сьпіць палонны польскі афіцэр. Каля яго вартаўнік чырвонаармеец, змораны, як і ўсе. Соннымі вачыма глядзіць чырвонаармеец на палоннага. А ў галаве думкі цяжкія, цяжкія, нібы сьвінцом наліліся. Хочацца спаць… Зьліпаюцца вочы. Уздрамне крыху
