|
Бывала, імчыцца
вей-вецер
і вецьце
лёгкім напевам авее…
І птушкі заграюць
сасонцы
да сонца,
як быццам на гусьлях зялёных…
Цяпер, як скала,
скамянеўшы лягла,
закрыўшы галінкамі скроні.
2
Эх, сасоньніца-сасна,
дні суровыя…
Бервяно да бервяна —
хата новая!
Дый спрадвечная дрыгва,
нібы раніца,
Буйным цьветам хараства
зарумяніцца.
Гаратлівасьці былой
час пазбыцца нам!
Забудуем шыр балот
камяніцамі!
Эх, сасоньніца-сасна, —
дні суровыя…
Бервяно да бервяна —
хата новая.
|
