Гэта старонка не была вычытаная
та- зялёнае, сьвежае — цяпер засьвіцілася пруцьцем счарнелым, бо ападалі ўсё, сьцякалі бясконца сьлязьмі на брудны дол апошнія яе лісточкі.
А камель пакрывіўся, згарбаціўся, парасьлі на ім валдыры страшэнныя, дзікія. І дуплё гнілой пустатой зачарнелася…
Вось і ўся казка…
Гэта пра Лідачку…
А Ніна вучыла політэкономію.
