Ахапляе незразумелы, дзікі спалох. Зрываецца з ложка, бяжыць да дзьвярэй. На парозе Шчупак.
— Добры вечар, Яроцкі! Ты яшчэ ня сьпіш?
— Ня сплю. Што табе трэба?
— Павіншуй мяне, друг Яроцкі…
— Што такое?
Шчупак становіцца ў сьмяхотна-важную позу, хоча гаварыць урачыста й павольна, але захліпаецца радасьцю…
— Яроцкі Я — жанюся! Я…
І пішчыць ад захапленьня, кідаецца да Яроцкага, лезе ў твар барадой. Яроцкі яго халодна спыняе.
— Што-ж, гэта добра… Жонка ў турму будзе есьці прыносіць.
— У турму?
— Ха-ха! Абмяк, асалапеў, дурань стары… Іш, разгуляўся, жаніцца надумаў.
— Так, даражэнькі. Нічога ня зробіш… Прыдзецца нам з табой сесьці… Але ты жаніся, гэта ня шкодзіць.
Шчупак скругліў свае вочы, упяў бязглузда ў Яроцкага. Задзіўленьне тупа застрала ў іх, задзіўленьне й спалох. Гэта ў вачох. А па вуснах зьбялелых, пакрыўленых боль працякла, пакута вострая. Дзе тая дзелася радасьць!
Яроцкі ад яго адышоўся, захадзіў узад і ўперад. Садніла нутро злосьцю нейкай соленай,
