— Будзьма здаровы! — сказаў Паўлюк, узяўшы чарку і матнуўшы да аб’езчыка галавою. П’ючы, Паўлюк зірнуў на аб’езчыка і сашчаміў пад сталом кулак.
Аб’езчык толькі што пасьпеў ткнуць у селядца відэльцам, як Паўлюк наліў яшчэ па чарцы.
— Хто закусвае посьле аднэй чаркі? Будзьма здаровы!
Выпілі яшчэ па чарцы.
Гарэлка сагрэла Паўлюка, і прыемная цеплата пашла па ўсім яго целе. А як бутэлька спаражнілася да палавіны, Паўлюку надта весела стала на душы, і людзі ў яго вачох зрабіліся другімі, і яго ўласнае жыцьцё стала лёгкім і прыемным.
— А ўсё-ж я табе паб’ю рыла! дальбог паб’ю, — гаварыў сам сабе Паўлюк і шчыкаў сам сябе за сьцягняк.
Выпілі яшчэ.
— Здаецца, ужо час біць яго, — разважаў далей Паўлюк. — Не! яшчэ вып’ю!
І зноў ён наліваў гарэлку.
— Ты ведаеш, прахвост, дзе ты ў мяне сядзіш? Во тут! — хацеў Паўлюк паказаць на сваё горла.
Аб’езчыку таксама было весела, і яны сабе сядзелі, цюкалі па чарцы, як найлепшыя сябры.
