чога, апрача гэтага палена. А ляжа Паўлюк спаць, прад вачыма так і стаяць палены.
— Ну-ж, гад! Не дажджэ тваё ліха! — скрозь зубы цэдзіць Паўлюк і варочаецца на другі бок.
— Мамка! — крычыць дзесь у кутку малы хлопчык, сын Паўлюка: — я скачваюся; ці няма чаго палажыць збоку?
— Зьлезь, сынок, пашукай каля печы палена і падлажы пад сяньнічок, адзываецца з-пад барахла маці.
Паўлюк сярдзіта варушыцца на пасьцелі і стогне, як зьвязаны стары маркач, каторага стрыгуць. А хлопчык ужо шворыцца каля печы.
— Чорт іх ведае, якія тут палены! — бунтуецца хлопец: — усё нейкія так плашкі, каб дзе знайсьці крыху таўшчэйшае.
— Пашоў спаць! сну на цябе няма! — не вытрымоўвае Паўлюк і падымае галаву, а сын, узяўшы палена, шыбуе ў запек і грукае паленам на ўсю хату.
Паўлюк успамінае Сучынскага і ад злосьці скрыгіча зубамі.
— Што ты, Паўлюк, скрыгічаш? — пытае, лежачы збоку, жонка.
— Нешта, падла, зуб заныў, — лжэ Паўлюк, каб адчапіцца, і варочаецца ад жонкі ў другі бок.
