да, удзень Мікола даў храпака і выспаўся. «Трэба кінуць гэты паганы звычай спаць удзень», думаў ён і хаваў галаву пад коўдру, плюшчыў вочы, прабаваў нават храпці. Але, храпануўшы раз, ён спалохаўся свайго храпу і зараз-жа перастаў. Тымчасам сяло моўкла, ноч усё глыбей і цяжэй насядала на зямлю.
— Міхась! Міхаська!
— Га!
— Ты ўжо сьпіш, сынок?
— Сплю, — пачуўся з запечка голас Міхася.
— Можа-б ты, сынок, зьбегаў да цёткі ды паклікаў-бы матку? Скажы — тату нешта нядобра зрабілася.
— Ого! я баюся!
— Дурань ты! Чаго баяцца? Вось сказаў! — стаў бацька высьмейваць страхі сына, а сам увесь калоціцца ад страху.
— А як спаткаю ваўчыцу з чалавечаю галавой? — сказаў сын.
— Якую ваўчыцу? Што ты палцы Сасьніў, ці што?
— Сасьніў! Ці-ж ты ня чуў хіба?
— Дзе? Што? — спытаў бацька апаўшым голасам, а сам пачуў, як уся скура як-бы стала сьцягацца, каб вылужыць яго цела.
