сьціхаў і быў ужо бліжэй. Ужо можна распазнаць, што нехта едзе. Колы біліся аб карэньне і скрыпелі.
Міхась пасьмялеў.
Гук і скрып калёс зусім ужо блізка.
Міхась скінуў кажух, вывярнуў уверх шэрсьцю і накінуў на сябе. У шапку ўваткнуў дзьве палачкі паміж рожак і прытуліўся пад хвояй.
Іван спаў, як забіты.
Пад’ехаў воз.
На возе ляжалі мяхі з мукой, а на мяхох сядзеў селянін. Гэта быў Пятрусь Гвозд, той самы Пятрусь, што летась украў у Міхася з лесу тры восі. Пятрусь вяртаўся з млына; боязна азіраючыся па бакох, ён паганяў каня, каб хутчэй мінуць гэта страшнае месца.
IV
— Стой! — крыкнуў Міхась, выскачыў з-пад хвоі і схапіў каня за вобруць.
Пятрусь так і абамлеў.
— Дык вось ён які чорт! — падумаў Міхась. Што-ж тут рабіць?
«Чорт» стаяў і не даваў дарогі.
Пятрусь трохі апомніўся. Да яго вярнуўся язык і памяць.
— Уцякай з дарогі, бо камнем-раздушу!
— Як?! ты мяне з дарогі гоніш?
