Гэта хатка заўсёды была паўнютка людзей. Там стаяў такі шум, крык і гоман, што аж глушыла. А раз зашоў у «Порт-Артур», то выйсьці адтуль ня так-то лёгка: ці мала там сустрэнеш добрых людзей?
— Не, не пайду! — сказаў Пятрусь.
— Чалавек! па чарцы!
— Няма, брат, часу — стаяў Пятрусь на сваім.
— Колькі там таго часу? Поўгадзіны, ня больш. Хадзем!
Пятрусь трохі ўпіраўся, але такі пашоў. «Чарку, дзьве — ня больш», думаў ідучы Пятрусь.
З «Порт-Артура» ён ішоў надта вясёлы і сьпяваў песьні.
III
Вечар быў хмуры. Ні зор, ні месяца.
Ускаціўшыся на воз, Пятрусь завязаў лейцы за аглабіцу і лёг.
Увесь сьвет, здавалася яму, скакаў лявоніху. Калі-ні-калі Пятрусь падымаў галаву, крычаў: «Но, малы!», цмокаў губамі і сьвістаў.
Конь ішоў памалу, як хацеў і кудою хацеў. Разоў некалькі зачапіў ён восьсю аб хвою і скінуў атосу. Калёсы стукаліся аб карэньне, плюхалі па гразі і каціліся бокам. Такім парадкам пракаціліся яны
