III
А ў Сьвіной вуліцы, каля хаты Сымона й Мікалая была ўжо цэлая комэдыя.
Тут былі і старыя, і малыя, і бабы, і дзяўчаты.
Галоўнае месца займалі Сымон з Мікалаем. Сварка з першых слоў абяцала цікавы бой. Вакол ваяк стаяла жывая сьцяна народу.
Наперадзе стаяла некалькі чалавек, якія борзда ўмелі зьвясьці Сымона з Міколам. А другія толькі пазіралі. Калі «звадыяшы» бачылі, што бойка раскідаецца, то тады ўмешваліся яны.
— Эй, Сымон! Як табе ня брыдка? Мікола даў дулю, а ты толькі нос адхіліў!
— Дык я яму дам дзьве! — крычаў Сымон і соваў Міколе дзьве хвігі.
Другі звадыяш пхаў Міколу на Сымона, і бойка гатова!
Але на гэты раз звадыяшам ня было чаго рабіць: Базыль з Карусём — а яны заўсёды прыходзілі толькі к самаму пачатку комэдыі, як якое начальства — убачылі вось што: Сымон трымаў у руках млён, а Мікола — грамнічную сьвечку. Сьвечка была мала чым менш ад млёна — палкі, якою круцяць жорны. Аказалася, што бой быў у хаце, і Сымон прыпёр Мі-
