|
Будзе, спраўдзіцца ўсё гэта:
Не багата зім і летаў
Пройдзе гулкаю хадою
І амытая расою
Зашуміць-закаласіцца
Залацістая пшаніца
Ў тундры дзікай, непрыветнай,
Дзе не знаюць людзі лета,
Дзе стосільным ураганам
Дуюць ветры акеана;
Дзе пурга бушуе злая
Так, што сэрца замірае,
Дзе і сонца не ўсплывае,
Дзе павісне над снягамі
Беспрабудна, месяцамі
Ноч палярная, глухая…
Будзе, спраўдзіцца ўсё гэта:
Трубны голас эстафеты
Загартованы, бадзёры
Пранясецца над прасторам
Як вясновы першы гром —
Дзе бязмоўе ледзяное
Ўскалыхне алень парою,
|
