Старонка:Вершы Андрэя Александровіча (1938—1946).pdf/41

Пройдзе ноч…

Парою сам сабе пішу
Пра што сумую, чым дышу
І не крыўдую на жыццё,
А рад бязмерна, як дзіцё…

1.

Вые ноч, як вецер белагрыва
Б’ецца ў шыбы лапай снегавой.
Ад чаго так цяжка і тужліва?
Дзе ты, мілы, дзе ты, родны мой?
Я табе сарочку вышываю,
Васількоў шаўковые кругі.
Хай напомняць аб радзімым краі
Ў краі вечнай стужы і смугі.
Хай табе напомняць, як бывала
Гоман поля слухалі з табой,
Як зязюля ў пушчы кукавала,
Як шумелі вербы над ракой…

2.

Помніш, ты яшчэ зусім падлеткам
Пасадзіў бярозку ля вакна.