Старонка:Вершы Андрэя Александровіча (1938—1946).pdf/27
З пляцоўкі Вікікрыніцы
Гэта старонка не была вычытаная
Чорная пурга
Сыйшліся вятры з чатыроў канцоў І разам раптоўна падулі. Што сіла сусветная ўсіх вякоў Лядовая скалы, сумёты снягоў Да хмар паднялі, страсянулі — І валам пагналі ў пустынную даль, Як пену разгневанных бураю хваль.
Бяда, хто ў дарозе такою парой! Бушуе шаленства прыроды. Змяшалася шэрае неба з зямлёй, Ратунку ніякага… Чорнай пургой Жыццё чалавека заўсёды, Як човен прыбоем захоплены, міг І гіне ў абдымку вятроў ледзяных…
