— Скажы, добры чалавеча, — кажа Пятро, — каго вы больш любіце: Пятра ці Ільлю?
Мужык зьняў з плеч сявок, паставіў яго на зямлю, пачухаў патыліцу ды й кажа:
— А багі яго знаюць, каго мы больш любім: мо’ Ільлю, мо’ Паўла-Пятра?
— Ты не гарадзі плоту, а кажы проста, — выпаліў Пятро.
— І Ільля і Павал-Пятро добрыя сьвяткі: мы іх і любім.
— А каго больш?
Бачыць мужык, што тут ня выкруцішся й кажа:
— Пэўне-ж Паўла-Пятра.
Аж затросься Ільля ад злосьці.
Пашлі яны далей.
— Ото-ж сьпяку я за гэта яму ніву — нічога не зародзіць, — кажа Ільля.
— А я памачу й зараджу, — кажа Пятро.
— Калі так, дык я зраблю вось як: хто ўкусіць з гэтае нівы перапеч, дык падавіцца.
Ухмыліўся Пятро, і пашлі яны далей.
Праз колькі часу намалаціў мужык грэчкі, намалоў, і напякла баба сьвежых перапеч поўну печ. На той час прыходзяць у тое сяло Ільля з Пятром і заначавалі ў таго мужыка. Забыўся Ільля, не пазнаў таго мужыка. От селі яны вячэраць.
— Пробуйце, госьцікі, сьвежых пеапечр! — кажа мужык.
