— Ваду, пане, вазілі.
— Але-ж нацо была та вода?
— Людзі-ж кажуць, паночку, што як топішся, то й за брытву хопішся. От як загарэўся ў двары сьвінух, дык аканом вялеў і на жарабцу ваду вазіць.
— Цо-ж, і сьвінух спаліўся?
— Згарэў, паночку.
— Як-жэ он спалілся?
— Бачыш, пане, ён быў блізка каля аборы, вось ад яе й загарэўся.
— То і абора паліла сен?
— Гарэла, пане, як сьвечка.
— З чэго-ж она запалілася?
— От гэтага, паночку, добра ня ведаю, ці ад абозьні, ці мо‘ ад пакояў.
— Езус Мар‘я! То й пакоі спалілы сен?
— Згарэлі, пане, суздром усё змокла, от як-бы хто языком зьлізаў.
— І вшыстэк двор спаліл сен?
— Увесь, пане: чыста, гладка, хоць рэпу сей…
Ухваціўся тут пан за голаў і давай божкаць.
— З чэго-ж двор запалілся?
— Ад сьвечак, пане, — кажа Стопак.
— Для чэго-ж палілысен свецы?
— Ну, як-жа, пане? Ведама, заўсёды сьвечкі паляць, як хто памрэ.
— Кто-ж там змарл?
