Старонка:Вера, паншчына і воля ў беларускіх народных песьнях і казках (1924).pdf/113

Яму гэта даступна. Яго бацькі мяняюць вясковых людзей на сабак, дык такая маленькая прыемнасьць — згвалціць прыгонную дзяўчыну — дазволена самым богам. Гэта зусім звычайная рэч. Такія ўчынкі вытваралі ўсе паны на розныя лады. Ад гэтага дзяўчаты ніяк абараняцца не маглі. Гора было дзяўчыне вясковай, калі яна вызначалася пекнатой. Кожная з іх перажывала вялікую трагедыю. Гэта апявалася і ў песьнях. Даем адну з іх:

Ёсьць у лузе каліна,
Пад калінай дзяўчына;
Пад калінай стаяла,
Цьвет-каліну ламала,
Русу косу часала.
Прыехаў к ёй дваранін,
Схіліў каліну, каня напаіў,
Да дзяўчыны гаварыў:
— Чаго, дзеўча, тут стаіш,
Двараніна не баіш?
— Чаго-ж мне баяці,
Пад калінкай стаяці?
Ты дваранін — вашэць-пан,
Шукай сабе як ёсьць сам:
Шукай сабе у Любліне,
Не чапай мяне, дзяўчыну;
Шукай сабе у Аршаве,
Не рабі мне благой славы;