дзе адпачываць ад цяжкай працы — і неяк на душы робіцца лагадней. І вось, ідучы да хаты, пяюць песьню:
|
Ішлі мы да двору |
Паглядаючы навокал, бачачы прастор, дзяўчына-прыгоньніца пачынае думаць аб волі і зайздросьціць птушкам, якія вольна сьпяваюць вакол. У часы адпачынку песьня яе робіцца настраёвай, смутна-лірычнай. Але гэта толькі адна хвіля. Прыходзіць працаўніца да курнай хаткі, дзе пануе голад, дзе ўся абстаноўка хаткі — бруд, галата сустракаюць яе, тады душу яе атульвае туман бязьмежнай роспачы… З кожнага кута на дзяўчыну паглядае сьлязьліва-мутнае вока
