Што Юда жидо́мъ да памо́цы.
Хрыстосъ, хліе́ба пралама́ўшы,
Ды ву́чни даваў,
Мачыўшы ў суо́ль, Ію́дьзи даў, —
Што ёнъ Мяне адъ васъ прадаў.
Прышло ўрэмя, прышоў часъ,
Аставайця°ся усіе́ віе́рны — иду́ адъ васъ!
У слаўнамъ гра́дьзѣ Іерусалимѣ,
Тамъ Исусъ Назара́нски,
Се то били, слупава́ли
За міръ храсьціянски,
Се то били, слупавали
Бога нашаго,
Цярно́вы вяне́цъ на главу слажы́ли,
А Прасьвятая жа Дзіе́ва Марыя
Жъ жа́лю вамлява́ла:
— Ахъ сыня° муо́й, сыня°,
Божа пралюбезны,
На красьціе́ памираяшъ,
Ціе́ло Сваё прасьвятоя°
Самъ да гро́бу аддае́шъ. —
Усіе́ сьвятыя апасто́лы
Славу яму чинили,
Зьня́ли ціе́ло съ краста, — ў плащаницу,
Ва груо́пъ палажыли.
Жа́дна (ни одна) віе́ра таго ня° дазна́ла,
Тольки надъ гробамъ камянь...
Слава Хры́сту па ўсяму́ сьвіе́ту
Ва віе́ки вя°коў. Аминъ!
Ня адьзи́нъ чалавіе́къ бага́ты быў,
Каторы ў раско́ши пиваў и јядаў,
У дарагомъ садьзя°я́нни за́ўжды прахажда́ў,
На Гуо́спада Бога ёнъ ницъ ня ўпава́ў,
На сьвятыя° царквя́ Божыя ня саздава́ў,
Нищыхъ, каліе́къ ёнъ ня падара́ў,
Брата свайго Лазара за брата не міе́ў.
Прыходьзиць святы Лазаръ да багача:
— Ой, браця° муо́й, браця° , силны, бататы,
