спадзе! палову маемасьці маёй я аддам убогім і, калі каго чым скрыўдзіў, аддам учацьвёра бале́й“. (Лук. XІX. 8).
„Пры гэтым скажу: хто скупа сèе, той скупа і пажне; а хто шчодра сéе, той і пажне шчодра“. (2 Kop. IX. 6.).
„Кожны хай дае́ паводле спадобы сэрца, без шкадаваньня і прымусу ці прынукі, бо ахвотна даючага любіць Бог“. (2 Кор. IX. 7).
„Бог-жа Магутны абагаціць вас усякім дабро́м, каб вы заўсёды і ўва ўсім будучы здаволенымі і маючы дастатак, былі багаты на добрыя дзеяньні. (2 Кор. IX. 8).
„Дык пакуль ёсьць час, добра рабе́м усім, а найбольш сваім па веры“. (Гал. VI. 10).
„А ёсьць вялікая карысьць — набожнасьць, злучаная з здаваленьнем“. (1. Тым. VI. 6).
„Бо мы нічога ня прынясьлі на сьвет; ясна, што нічога ня можам вынясьці з яго“. (1. Тым. VI. 7).
„Багачо́м цяперашняга веку прыпамінай, каб ня былі гордымі і скупымі і спадзяваліся не на багацьце няпэўнае, але на Бога жывога, што даѐ нам шчодра ўсё для здаваленьня“. (І. Тым VI. 17).
„Каб яны здавольваліся, багацелі добрымі дзеяньнямі, былі шчодрыя і грамадзкія. (І. Тым. VI. 18).
„Зьбіраючы сабе добрую аснову будучыні, каб атрымаць вечнае жыцьцё“. (І. Тым. VI. 19).
„Бо ня ёсьць Бог несправядлівы, каб не памятаў дзеяньня вашага і працавітае любові, якую вы паказалі ў Імя Яго, служыўшы і служачы сьвятым“. (Жыд. VI. 10).
„Не забывайце такжа грамадзкай добрадзейнасьці: бо такія ахвяры падабаюцца Богу“. (Жыд. XIII. 16).
