Гэта старонка не была вычытаная
Ці ня воўкі на памінкі
Падыходзяць з цёмнай пушчы, —
Каб з усёй зьвярынай сілы,
Надрываючы вантробы
Скавытаць каля магілы
Песьню воўчае жалобы?
Стойце… ціха… Мо здаецца
Мне са страху ці праўдзіва, -
Як-бы нехта ўжо сьмяецца
У паўголас — палахліва?
Не, напраўду! У пустэчы
Чалавечы чуцён рогат
І у тон, пачалавечы,
Аддаецца воўчы скогат…
ня было тут цуда
Покуль бег я — разьвіднела…
Бачу ясна, хоць здалёку,
Але гэтакае дзела,
Што ня даў-бы веры воку,
Каб хоць трошкі ў цуды верыў
І ня гэтулькі па сьвеце
Розных сьцежак перамерыў!
Толькі самі паглядзеце: —
Бог і Пётра посьле казьні,
Сеўшы верхам на калодзе,
Лушчаць вошай, як у лазьні,
І сьмяюцца на свабодзе…
