Водгук тупату і гукаў
У немай далі мерна згінуў…
Стала ціха. Толькі тукаў
Недзе дзяцел ў дамавіну…
Ў небе нібы ненарокам
Выплыў месячык з-за хмары
І пахмурым глянуў вокам
На крывавыя ахвяры…
Пасярод лагчыны пністай
Ў агарожы елахвойнай,
На траве зялёна мшыстай
Бог і Пётра сьпяць спакойна…
Сьпяць пакараныя людзі
І залітыя крывёю;
Чырванеюцца іх грудзі
У бязьлюдным супакою!
Але — цыц! паміж кустамі
Нехта йдзе нячутным крокам
І паглядае часамі
Ў цемнату бліскучым вокам…
Ўсё мацней трашчаць галінкі
Нецярэбленае гушчы…
