«Наперад» № 2, 1930 г::
«Тыя-ж людзі, што ў Менску цяпер распачалі няпрымірымую барацьбу, каб зьнішчыць культурныя здабыткі беларускіх сялян і работнікаў, далі загад сваім паслугачом у Зах. Беларусі, каб за ўсялякую цану паўзрываць перш тут беларускія культурныя ўстановы».
І ўрэшце № 6 «Наперад» у прыпісцы ад рэдакцыі да аднаго артыкулу па прыяцельску патрасае руку віленскім фашыстым: «у газэце «Кур’ер Віленскі» былі зьмешчаны два артыкулы, прысьвечаныя таму-ж пытаньню, і мусім з задаваленьнем адзначыць, што рэдакцыя польскага органу заняла становішча блізкае да нашага». Як бачым, поўнае супрацоўніцтва з польскім фашызмам, і беларускія нацыянал-фашыстыя вельмі задаволены, што ўдала спраўляюцца з задачай свайго гегемона.
ідэйная коопэрацыя беларускіх — нацыянал-фашыстых захоплівае ў сябе і таварышоў па роду фашыцкай зброі — ППС. У нацыянал- і соцыял-фашыстых задачы і мэты адны і мэтоды ў барацьбе з рэводлюцыйным рухам і компартыяй — сваяцкія і роўналежныя. «Наперад» старанна пропагандуе важнейшыя манэўравыя постуляты ППС, называючы гэтых фашыцкіх пагромшчыкаў і катаў рабочае клясы «польскай лявіцай». «Наперад», як і ППС, сее дэмократычныя ілюзіі, выступае «змагаром за парлямантарную дэмократыю».
