Старонка:Беларуска-расійскі слоўнік (1926).pdf/288

Сінюшнік м. — синюха (бот. Polemonium L.). НТб.
Сінявасьць ж. — синеватость.
Сінявокі — синеглазый.
Сінявы — синеватый.
Сіняцьвет,-квет м. — синяк (бот. Echium L.). HTб.
Сіняшыйка ж. — варакушка (Lusciola sulcica).
Сіпайла м. — сипун.
Сіпатасьць ж. — осиплость.
Сіпаты — сиплый, осипший.
Сіпуха ж. — сова-сипуха (Strix stammea) ЗТ.
Сірамаха ж. — бирюк.
Сіраціна,-цінка аг. — сирота,-тинка.
Сіраціцца — представляться си­ротой.
Сіроцкі,-рочы — сиротский.
Сіт м. — ситник (бот. Iuncus L.).
Сіта н. — сито.
Сітаваты — ситовидный. НТб.
Сітавіна,-вінка — пора. HTб.
Сітавінкавы — поровый. НТб.
Сітніца ж. — ожика (бот. Luzula. DC.) НТб.
Сітняк м. — камыш (бот. Scirpus). HT6 (ср. міліца).
Сітовыя — ситниковые (бот. Iunaneae L.).
Скаба,-біна,-бка ж. — заноза, занозинка.
Скабіць — заносить.
Скабы ж. мн. — реберная часть туши.
Скаварада ж. — сковорода.
Скавародкі ж. мн. — погремок большой (раст.). МГ.
Сквароднік м. — лепешка, испеченная на сковороде.
Скавенчыцца — умереть в агонии.
Скавытаньне н. — визжание.
Скавытаць — визжать.
Скагатаць — вопить, выть (ср. скігатаць).
Скаголеньне н. — вытьё, вопль, плач.
Скаголіць — выть, плакать, голосить.
Скажаны — искаженный.
Скажэньне н. — искажение.
Сказ м. — 1) искажение; 2) пред­ложение (грам.) (ср. выказ).
Сказа,-зіна ж. — искажение.
Сказіцца — исказиться, искри­виться.
Сказіць што — исказить, изу­родовать.
Сказоўнік, сказьнік м. — преди­кат, сказуемое.
Скакануць — прыгнуть.
Скаканьне н. — скаканье, пры­ганье, пляска.
Скакаць — 1) скакать, прыгать; 2) плясать.
Скакун м. — плясун, танцор.
Скакуньня,-куха ж. — попры­гунья, плясунья, балерина.
Скакунчык м. — тушканчык. (Dipus) ЗТ.
Скала ж. — скала.
Скалануцца — всколотиться, взмутиться, встряхнуться.
Скалануць што — всколотить, взмутить, потрясти.
Скалатня ж. — муть, подонки.
Скалаціцца — сбиться.
Скалаціць што — 1) сбить (ма­сло); 2) собрать (деньги).
Скалелы — иззябший.
Скалець — иззябнуць.
Скалечаны — искалеченный, изувеченный.
Скалечаньне н. — искалечение, изувечение.
Скалечыцца — искалечиться, изувечиться.
Скалечыць каго — искалечить, изувечить.
Скалка ж. — 1) кремень: 2) жир­ные капли на жидкой по­верхности.
Скалкавы — кремнистый.