Злучэньне тс дае́ ц —
| чуваць і пішацца: | заме́ста |
| полацкі | полатскі |
| брацкі | братскі |
| брацтва | братсва |
Злучэньні жс, зс даюць с —
| чуваць і пішацца: | заме́ста |
| боскі | божскі |
| францускі | французскі |
У злучэньнях стл і здн зьнікае т і д.
| чуваць і пішацца: | заме́ста |
| пачэсны | пачэстны |
| позны | поздны |
| шчасны | шчастны |
| шаснаццаць | шастнаццаць |
Злучэньне нн ужываецца ў тых прыметах, што створаны ад іме́ньня, якое мае н у аснове: сьцяна — сьце́нны, камень — каме́нны, вайна — вае́нны, палатно — палаце́нны і г. д. Але там, дзе́ ў аснове няма н, пішацца адно н: шкло — шкляны, дрэва — драўляны, гэтак сама зроблены, пабе́лены і г. д.
Злучэньне цц ўжываецца ў чыслах і дзеяслове: адзінаццаць, дванаццаць і г. д.; мыцца, сьмяяцца, ён мыецца, сьмяе́цца і г. д.
§101. Галосныя у і і дзеля складнасьці замяняюцца на ў і й, калі папярэдняе слова канчаецца галосным: было ў бацькі тры сыны, яна ўжо пайшла; ён яго й поіць і корміць, яна йдзе́ і г. д. Але пасьля зычнага у і і не замяняюцца на ў і й: я тут ужо даўно, ён у хаце; ён ідзе сюды, брат і сястра і г. д.
Ад гэтага правіла дзеля ве́рша дужа часта адступаюць:
|
Чыстых хмарак валаконцы |
§102. Прыйме́ньні з прыслоўямі пішуцца разам: упе́рад, назад, насустрэчу, дагары, зраньня, запраўды, наадзіноцы, уле́тку, 'узімку, ураньні, уве́чары, паасобку, уваччу, пабеларуску, пачэску, потым, загадзя, наўмысьля, спакваля, заўсёды, адкуль, дасюль г. д.
Так сама разам з прыслоўямі пішуцца не, ні і ўсе́ складаныя прыслоўі: ніколі, нідзе́, не́калісь, няма,; абе́руч, абыдзе́, абыяк, ажно і г. д.
§103. Злучок ужываецца ў гэткіх разох:
1) для злучэньня частак бы, б, жа, ж з папярэднім словам: добра было-бы, каму-б гэта даць, а мой-жа ты сусе́дзька! ды куды ж ты, дуб зялёны, пахінаешся?
