Павал Няміра. На сваёй зямлі чалавек заўсёды сам сабе пан.
Марылька. Павалка! Тата на зямлю ўсё маё адзенне прадаў. Ты мяне без пасагу возьмеш?
Павал Няміра. А можа-б ты сёе-тое ўзяла? Мы з бацькам, бачыш, таксама зямлі хочам купіць.
Марылька. Не ведаю. Хіба можа вяселле адкласці. (Разыходзяцца).
Гавораць сяляне ў натоўпе.
— Абы бог даў здароўя і сілы. А век чалавечы доўгі. Перагаруецца, тады зямля будзе свая.
— Лёгка сказаць, тут за адны процанты поўвека папаробіш.
— За якія процанты?
— Ты можаш адразу зямлю купіць?
— Не, кішэня слабая.
— Гэтаксама, як і кожны з нашага брата. Дык Сурвіла ўсё сам купляе. Дзесяцін пяцьсот зараз махне. А тады будзе даваць людзям па дзесяціне, па дзве. Цяпер яму трэба даць задатак, а рэшту выплачваць, а за процанты адробліваць.
