Паліцэйскі. Стой на месцы, не варушыся.
Леапольд Гушка (да жонкі). Ух! Ты!
Жонка. Ты гэтак сям‘ю ратуеш?
Марылька. Маці…
Паліцэйскі. Ціха… З месца не кратацца.
(Уваходзіць мешчанчук, за ім паліцэйскія ўводзяць Евеля Цывіна).
Мешчанчук. Ну?
Евель Цывін. Тытун недзе з кішэні вываліўся. Няма чаго закурыць.
Мешчанчук. Ты што, грэўся ў саломе?
Евель Цывін. Грэўся.
Мешчанчук. Нагрэўся?
Евель Цывін. Не. Чалавек павінен грэцца ў хаце. Ну, а даводзіцца па хлявах… у акопах людзі грэюцца… у чыстым полі пад гарматамі людзі грэюцца…
Мешчанчук. Ты… Змоўкні… Хто тут з табою яшчэ хаваецца?
Евель Цывін. Я адзін.
Мешчанчук (да Леапольда Гушкі). Ну. Гавары.
Леапольд Гушка. Больш я нікога не хаваў.
Мешчанчук. Апранайся.
Жонка. Ён не вінен. Ён не хаваў. Гэты сам схаваўся.
Леапольд Гушка. Я схаваў. (Да жонкі). Ты.