Гэта старонка не была вычытаная
Марылька. Што-ж мы будзем рабіць?
Павал Няміра. Жыць.
Марылька. А Адась?
Леапольд Гушка. А ўсе, што з Адасём? Поўныя акопы людзей?
Жонка. Табе мала аднае радасці?
Павал Няміра. Мне Адася шкада. А ўсе — што я пра ўсіх думаць буду? Што я каму памагу? Кожны чалавек выкіроўваецца пасвойму.
Марылька. А я зараз на фабрыку пайду. От зараз, от…
Павал Няміра. На фабрыку? Чаго цяпер у начы?
Жонка. Марылька, цяпер нікуды.
Марылька. А без мяне забастоўкі не зробяць.
Павал Няміра. Дык на што табе цяпер дбаць пра гэта? Можа раней і не было табе іншае дарогі, а цяпер, пасля гэткага шчасця мне… Цяпер мы самім сабе паны будзем.
Марылька. Што ты гаворыш?
Павал Няміра. Заўтра-ж мець буду поўвалоку зямлі.
Марылька. Ну, дык што?
