Ня зробім крыўды тут зусім,
Калі нат‘ зголім скуры ім!
Ім хутка адрасьце іх шэрсьць.
З іх дань зьбярэм, нам будзе чэсьць
Што вось, у крытычную пару,
Ахвярай памаглі цару.
А каб як-што ня мог ён знаць, —
Да льва народ той не пушчаць!“
І вось, ашчырыўшы клыкі,
Баранаў ды авец бакі
Яны пачалі ураз скубаць,
Даніну тую ўжо зьбіраць…
Здаволены тут цар застаўся:
Пасьцелі цёплай дачакаўся.
І каб ахвярнасьць атлічыць,
Ня ведае нат‘ чым дарыць…
Дажджом паліліся чыны,
Мэдалі, йстужкі, ардзены…
Ня ведаю, ці чесна бралі,
Ці моʻ — па просту скажам: кралі,
Зьбіраючы баяры дань.
Ды вось: баран, аўца ці лань,
Авечы словам ўвесь народ,
Зусім бяз шэрсьці засталіся.
А у баяр — наадварот:
Пасьцеляў лішкі завяліся…
Ня толькі у зьвяроў, а й між нас
Такі здаўна ужо парадак,
Што калі трэ плаціць падатак
Мужык плаці дый увесь сказ!
