|
Або на голай зямлі спаць,
Бо-ж косьці старыя баляць…
Павінны вы паклапаціцца
І на пасьцелю мне злажыцца.
Хай кожны жменю шэрсьці дасьць,
— Усе вы пухам вось багаты, —
Пасьцелю будзе з чаго скласьць,
Бяз крыўды чыей, або страты“…
„О, цар! даем табе мы слова,
Пасьцеля будзе ў міг гатова!“
Баяры хорам адказалі:
„Была-б нам ганьба, каб ня далі
Цару свайму па жмені шэрсьці!
Ды мы усе, для вашай чэсьці —
Нат‘ скур сваіх не пажалеем.
Ад страты-ж шэрсьці не згалеем!
Спакойны будзьце, мы ўраз —
Пацешым і здаволім вас.
Застаньцеся тымчасам з Богам,
Будзе усё як па загаду!“
Баяры выйшлі й за парогам
Ураз злажылі сваю раду.
„Хіба стары наш звар‘яцеў?“.
Казалі усе. Іш захацеў?
Няма і спрэчкі: мы пушысты.
Аднак — ці-ж дань даюць міністры?
Нашто-ж бараны, оўцы, лані,
Народ усё створаны для дані?
Хоць шэрсьць ня надта іх прыгожа,
Ды на даніну будзе гожа!
|
